ਤੇਰੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰੰਗੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
ਸਾਥੋਂ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂਓਂ ਜਾਂਦਾ ਚੰਗੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
ਉਹ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਹਾਉਂਦੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦੇ ਵਿਓਪਾਰੀ
ਚੁੱਭੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੰਡੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਚੂਸ ਲਈ ਰੰਗੀਨੀ
ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲ਼ੰਘੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
ਜਦੋਂ ਲੱਗਦੀ ਪਿਆਸ ਲੋਹਾ ਲਾਖਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ
ਪੀਂਦਾ ਰੱਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਖੰਡੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
ਅੱਜ ਵੇਖੀ ਨਹੀਂਓਂ ਜਾਂਦੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਹਾਂ ਦੀ ਮਜਾਜ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੇਸ਼ਮ ਬਣਾਏ ਨੰਗੇ ਬਣ ਬਣ ਕੇ
-ਸੰਗਤਾਰ
ਕੋਈ ਕੋਈ ਦਿਨ ਜਿਹਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨਾ ਢਲ਼ੇ
ਕੋਈ ਕੋਈ ਸ਼ਾਮ ਕਦੇ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਨਾ
ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ
ਸੁਪਨੇ ਨਾ ਨੀਂਦ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਨਾ
ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਟੀ ਵੀ ਅਖਵਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ
ਸੁਪਨੇ ਸਲੀਬਾਂ ਉੱਤੇ ਟੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਪਰ ਕਈ ਦਿਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਜਏ ਉਦਾਸੀ
ਯਾਦ ਆਉਣ ਚਿਹਰੇ ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਲ ਬੈਠੇ ਆਂ
ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਬੜਾ ਪਛਤਾਵਾ
ਕਾਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਐਨਾ ਫੁੱਲ ਫੁੱਲ ਬੈਠੇ ਆਂ
ਬੜਾ ਅਫਸੋਸ ਹੁੰਦਾ ਵਿੱਛੜੇ ਯਾਰਾਂ ਦਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਲਹੂ ਰੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਪਰ ਕਈ ਦਿਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
-ਸੰਗਤਾਰ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਆਵਾਰਾਗਰਦ ਜਿਹੀ
ਫਿਰ ਓਸੇ ਗਲ਼ੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਏ
ਜਿੱਥੇ ਗੱਡੀ ਸੂਲ਼ੀ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਓਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੁੰਮਦੀ ਏ
ਖਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੰਬੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ
ਇਹਨੇ ਜਾਗਦੇ ਪਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ
ਰੰਗ ਸਰਦ ਸਲੇਟੀ ਹੋ ਗਏ ਨੇ
ਅੰਬਰ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਤੋੜੇ ਦੇ
ਰੰਗ ਖੂਨ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਸਦਾ
ਕਾਤਿਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕੌਣ ਕਰੇ?
ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਪੈ ਸਕਦੀ
ਰੂਹ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੌਣ ਕਰੇ?
-ਸੰਗਤਾਰ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖ ਲਿਖਾ ਲਏ ਮਾੜੇ
ਲਿਖਿਓ ਨਹੀਂ ਮੁੜਕੇ ਮੁੜਦੇ
ਜਦ ਮੌਤ ਮੁਕਾ ਲਏ ਸੌਦਾ
ਵਿਕਿਓ ਨਹੀਂ ਮੁੜਕੇ ਮੁੜਦੇ
ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨ ਸਫਰ ਤਿਆਰੀ
ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨ ਸਫਰ ਸਵਾਰੀ
ਜਿਹੜੇ ਜਾ ਬੈਠੇ ਪਰਦੇਸੀਂ
ਟਿਕਿਓ ਨਹੀਂ ਮੁੜਕੇ ਮੁੜਦੇ
ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨ ਜਾਨ ਜਵਾਨੀ
ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ
ਜਦ ਸਮਾਂ ਮਿਟਾ ਦਏ ਪੈੜਾਂ
ਮਿਟਿਓ ਨਹੀਂ ਮੁੜਕੇ ਮੁੜਦੇ
-ਸੰਗਤਾਰ
ਜਦ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼
ਸੁਣਦੀ ਹੈ,
ਰਾਤ ਦੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ
ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ
ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਦੀ
ਲਾਸ਼ ਤੇ ਰੋਂਦਾ
ਇੱਕ ਬੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ।
-ਸੰਗਤਾਰ
ਇੱਕ ਦੋ ਲਫ਼ਜ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ
ਇੱਕ ਦੋ ਲਫ਼ਜ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਬਾਕੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ
ਨਾ ਸੂਰਜਾਂ ਮੂਹਰੇ ਖੜ੍ਹੇ
ਨਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ
ਆਪੇ ਪਈ ਹੈ ਸ਼ਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ
ਰੌਲ਼ੇ ਅਸਾਂ ਪਾਏ ਨਹੀਂ
ਤੱਕ ਕੰਨ ਪੜਵਾਏ ਨਹੀਂ
ਭੇਜੇ ਨਹੀਂ ਪੈਗ਼ਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ
ਦੀਦੇ ਗੁਆ ਕੇ ਆਪਣੇ
ਅੱਥਰੂ ਕਸ਼ੀਦੇ ਪਾਪਣੇ
ਪੀਤਾ ਨਹੀਂ ਏ ਜਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ
ਹੌਂਕੇ ਦੀ ਸੂਲ਼ੀ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ
ਤੇ ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਮਰਨ ਦਾ
ਮਿਲ਼ ਵੀ ਗਿਆ ਈਨਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ
ਬੁੱਕਲ਼ ਸਬਰ ਦੀ ਮਾਰ ਕੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਟਾ ਹੱਥ ਝਾੜਕੇ
ਮੰਗਦੇ ਸਿਰਫ ਆਰਾਮ
ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ।
-ਸੰਗਤਾਰ
ਉਸਦਾ ਇਰਾਦਾ ਤਾਂ
ਮਹਿਬੂਬ ਦੇ ਤਨ ਨੂੰ
ਸਿਉਂਕ ਬਣ ਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਸੀ
ਪਰ ਝੱਲੀ ਦੀ
ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ ਨੇ ਪਲ਼ੋਸ ਕੇ
ਉਸਨੂੰ ਪਰਵਾਨਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ
ਉਹ ਨਾ-ਸ਼ੁਕਰਾ ਉੱਡ ਗਿਆ
ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਲਾਟ ਤੇ
ਜਲ਼ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋਣ ਲਈ।
-ਸੰਗਤਾਰ
ਸੋਚ ਸਮਝ ਹਿਸਾਬ ‘ਚੋਂ
ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਕਿਤਾਬ ‘ਚੋਂ
ਲੱਭਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਝ ਲੱਭਿਆ
ਲੱਗਿਆ ਕੁਛ ਏਦਾਂ ਲੱਗਿਆ
ਕਿ ਰੱਬ ਨਾਲ਼ ਰੁੱਸਿਆਂ ਵੈਰ ਨਾ!
ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ਼ ਰੁੱਸਿਆਂ ਖ਼ੈਰ ਨਾ!
-ਸੰਗਤਾਰ
ਏਦਾਂ ਨਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਨੇ ਏਦਾਂ ਨਾ ਵਕਤ ਸਰਨਾ
ਗੱਲ ਕੀ ਭਲਾ ਇਹ ਹੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਨਾ
ਕੋਈ ਤਾਂ ਢੂੰਢ ਦਿੰਦੇ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਓਸ ਵਰਗਾ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਏਦਾਂ ਕਾਹਨੂੰ ਭਲਾ ਸੀ ਮਰਨਾ
ਟਕਰਾ ਜੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਦਰਿਆ ਹੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ
ਵਗਣੇ ਨੇ ਮਸਤ ਪਾਣੀ ਕੰਢਿਆਂ ਨੇ ਇੰਞ ਖਰਨਾ
ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਦਰਦ ਦਿਸਿਆ ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਬੋਲ ਬੋਲੇ
ਲਿਖਿਆ ਅਗਰ ਉਹੀ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸ ਨੇ ਤਰਸ ਕਰਨਾ
ਜਦ ਰੁੱਖ ਮੌਲ਼ਦੇ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਗੌਲ਼ਦੇ ਨੇ
ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਚੋ ਮਨ ਕੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰਨਾ।
-ਸੰਗਤਾਰ
ਇੱਛਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰੱਖਣਾ ਏ ਮਜਬੂਰੀਆਂ
ਪੂਰਨਾਂ ਨੇ ਜਾਈ ਜਾਣਾ ਦੂਰ ਪਾ ਕੇ ਦੂਰੀਆਂ
ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਸਾਰੇ ਜੱਗ ਨੂੰ
ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਧੂੰਆਂ ਕਾਹਤੋਂ ਉੱਚਾ ਛੱਡ ਅੱਗ ਨੂੰ
-ਸੰਗਤਾਰ